Hoe veilig is hypochloorzuur?

GF2 en GF1 bevatten één actief bestanddeel, namelijk hypochloorzuur (HOCl). Als u de etiketten leest voordat u iets koopt (wij doen dat ook), is het terecht om te vragen wat dat is, hoe lang het al bestaat en wat er precies bekend is over de veiligheid ervan. Deze pagina behandelt daarom al deze drie aspecten, en de bronnen staan ​​onderaan vermeld.

Wat is hypochloorzuur?

Hypochloorzuur is een klein molecuul dat bestaat uit waterstof, zuurstof en chloor, en je lichaam maakt het al zelf aan. Witte bloedcellen, neutrofielen genaamd, gebruiken een enzym (myeloperoxidase) om waterstofperoxide en gewoon chloride, hetzelfde chloride dat in keukenzout zit, om te zetten in hypochloorzuur. Het is een van de middelen die ze gebruiken tegen bacteriën.

GF2 en GF1 gebruiken hetzelfde molecuul: hoogwaardig hypochloorzuur, gemaakt met medisch water. (Het maken ervan is niet het moeilijkste. Het stabiel houden in een fles wel, en daarvoor gebruiken we onze eigen productiemethode.)

Bijna tweehonderd jaar geschiedenis

Hypochloorzuur werd voor het eerst beschreven in 1834 door Antoine-Jérôme Balard, een Franse chemicus die vooral bekend is vanwege zijn ontdekking van broom. Hij onderzocht hoe bleekmiddel werkt en maakte daarbij hypochloorzuur, waaraan hij de naam gaf.

Bleekmiddel zelf is een andere stof (hypochloriet) en heeft een eigen, bewogen geschiedenis. In 1822 toonde de Parijse apotheker Antoine Labarraque aan dat chloorbleekoplossingen gebruikt konden worden om te desinfecteren. In 1847 liet Ignaz Semmelweis de artsen en studenten op zijn kraamafdeling hun handen wassen in een chlooroplossing tussen de patiënten door. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de oplossing van Dakin (een verdunde vorm van wat we nu huishoudbleekmiddel noemen) gebruikt om de wonden van soldaten te spoelen. En drinkwater wordt al sinds het begin van de twintigste eeuw met chloor behandeld.

Dat zijn verhalen over bleekmiddel en chloor, niet over hypochloorzuur, en die lenen we liever niet. De twee zijn verwant. Wanneer chloor of bleekmiddel in water terechtkomt, wordt een deel ervan omgezet in hypochloorzuur, en dat is de vorm die het meeste desinfectiewerk verricht. Maar het zijn verschillende stoffen die zich anders gedragen (het Japanse ministerie van Volksgezondheid benadrukt dit nadrukkelijk, omdat de namen zo makkelijk door elkaar gehaald kunnen worden).

Hypochloorzuur kreeg meer dan een eeuw na Balard een eigen hoofdstuk, toen onderzoekers aantoonden dat onze witte bloedcellen het al die tijd al aanmaakten.

Waar het tegenwoordig gebruikt wordt

Hypochloorzuur wordt over het algemeen gebruikt in wondreinigers en producten voor ooglidhygiëne. Het wordt gebruikt om oppervlakken en apparatuur die met voedsel in contact komen te ontsmetten in restaurants, zuivelbedrijven en voedselverwerkingsfabrieken, en in sommige landen is het toegestaan ​​in het water dat gebruikt wordt om verse producten te wassen. En overal waar drinkwater met chloor wordt behandeld, vormt zich hypochloorzuur in het water dat een groot deel van het ontsmettingswerk verricht.

Voor elk van die toepassingen zijn er specifieke producten, die speciaal voor dat doel zijn ontwikkeld en getest. Dit betekent niet dat GF2 of GF1 goedgekeurd of aanbevolen is voor een van die toepassingen. De ooglidproducten zijn bijvoorbeeld specifiek gemaakt voor gebruik rond de ogen.

Wat toezichthouders hierover hebben gezegd

Een aantal regelgevende instanties noemt hypochloorzuur in hun voorschriften voor levensmiddelen en ontsmetting. Hieronder volgt een overzicht van wat elk van deze regels precies inhoudt.

• In de Verenigde Staten stelt het Environmental Protection Agency (EPA) geen residulimiet vast voor hypochloorzuur wanneer het, onder een bepaalde concentratie, wordt gebruikt in ontsmettingsmiddelen voor oppervlakken die met voedsel in contact komen in restaurants, zuivelbedrijven en voedselverwerkingsbedrijven (het oppervlak moet afwateren voordat er voedsel op komt).
• De biologische regelgeving van het Amerikaanse ministerie van landbouw staat het gebruik van hypochloorzuur, gemaakt van geëlektrolyseerd water (zout water dat door een elektrische stroom is geleid), toe voor het desinfecteren en reinigen van apparatuur en oppervlakken op biologische boerderijen en bij de verwerking van biologisch voedsel. Het is ook toegestaan ​​in water dat in contact komt met gewassen of voedsel, mits dit wordt gevolgd door naspoelen met drinkwater.
• In 2002 heeft het Japanse Ministerie van Volksgezondheid, Arbeid en Welzijn "hypochloorzuurwater" (gemaakt door elektrolyse van zout water of zoutzuur volgens een vastgestelde norm) aangewezen als voedingsadditief in de categorie sterilisatiemiddelen.

Deze berichten gaan over hypochloorzuur als stof, in gebruik in levensmiddelen en voor ontsmetting. Het zijn geen goedkeuringen van Thoclor-producten en geen van de berichten heeft betrekking op huidverzorging.

Wat zit er in GF2 en GF1?

GF2, GF2 for Him (dezelfde formule in een zwarte fles) en GF1 bevatten hoogwaardig hypochloorzuur in steriel, medisch water, en verder niets. Ze zijn geur- en alcoholvrij, bevatten geen SLS, parabenen of minerale oliën, en zijn dierproefvrij en veganistisch. We produceren ze in een ISO 13485:2016 en GMP-gecertificeerde fabriek, en elke batch wordt getest om er zeker van te zijn dat de pH-waarde en concentratie correct zijn voordat deze wordt gebotteld.

Uit klinische onderzoeken blijkt dat hypochloorzuur goed wordt verdragen op de huid, zonder dat er ernstige bijwerkingen zijn gemeld, en dat het bij de onderzochte concentraties niet schadelijk is voor huidcellen. Goed verdragen betekent echter niet dat er nooit een reactie optreedt. Hypochloorzuur is reactief, dus resten van crèmes, lotions of parfum op je huid kunnen een reactie veroorzaken (daarom moet het op een schone huid worden aangebracht). Als je een zeer gevoelige huid hebt, test het dan eerst op een schoon stukje huid aan de binnenkant van je arm.

Zwangerschap en bewaring

Alle drie worden als veilig beschouwd voor gebruik tijdens de zwangerschap en het geven van borstvoeding. Er is echter geen specifiek onderzoek gedaan naar het gebruik tijdens de zwangerschap (dat is er zelden voor welk product dan ook), dus als je zwanger bent, kan een kort gesprek met je arts geen kwaad.

Hypochloorzuur is gevoelig voor licht, bewaar de fles daarom op kamertemperatuur, uit de buurt van direct zonlicht, met de dop erop. Elke fles is 24 maanden houdbaar vanaf de productiedatum (de houdbaarheidsdatum staat op de doos en de fles) en dient na opening binnen 12 maanden te worden gebruikt. De flessen zijn van glas, dus houd ze buiten het bereik van baby's en kinderen.

Als je vraag op deze pagina niet beantwoord wordt, neem dan contact met ons opof bekijk onze veelgestelde vragen. We hebben liever dat je het ons vraagt.