Toen we Thoclor Labs in 2018 lanceerden, waren we een van de weinige bedrijven die hypochloorzuur (HOCl) in een huidverzorgingsproduct verwerkten. De meeste mensen aan wie we onze GF1- en GF2-cosmetische sprays vertelden, hadden nog nooit van HOCl gehoord. We kregen heel wat verbaasde blikken en er was destijds veel scepsis.
Een paar jaar later zagen we dat er imitators en concurrenten opdoken. Toen kwam Covid-19, en ineens wist iedereen wat hypochloorzuur was – het zat in alles, van handdesinfectiemiddelen tot vernevelingsoplossingen. Mensen maakten het zelf in hun garages met apparaten die ze uit China hadden geïmporteerd. Het gevolg hiervan is dat de meeste mensen inmiddels wel van de oplossing hebben gehoord, maar dat maar weinigen echt begrijpen dat niet alle hypochloorzuur hetzelfde is. Het is alsof je een afgetrapt wrak vergelijkt met een strakke, nieuwe Duitse sedan in de showroom. Het zijn misschien allebei auto's, maar we weten allemaal dat de ervaring niet hetzelfde zal zijn.
Tegenwoordig levert een simpele online zoekopdracht naar hypochloorzuurspray al snel een heleboel resultaten op, en er lijken wekelijks steeds meer aanbieders op de markt te komen. We ontvangen maandelijks meerdere e-mails van mensen die ons vragen wat onze oplossing onderscheidt van de concurrentie en waarom die van ons duurder is.
Om deze vragen te beantwoorden, moeten we u een stukje geschiedenis combineren met een scheikundeles. De meest verwante oplossing aan onze moderne HOCl-oplossingen was de zogenaamde Dakin-oplossing, ontwikkeld door de Engelse chemicus Henry Dakin, die tijdens de Eerste Wereldoorlog werd gebruikt om wonden te desinfecteren. Dakin onderzocht meer dan 200 verschillende antiseptische stoffen en concludeerde uiteindelijk dat een gebufferde natriumhypochlorietoplossing van 0,5% voldeed aan zijn criteria voor een ideaal antisepticum.<sup> 1</sup> Zijn oplossing was een mengsel van bleekmiddel, boorzuur en water. Het moest herhaaldelijk op de wond worden aangebracht omdat de kiemdodende werking zeer kortstondig was.<sup> 2</sup> Maar het redde vele levens op het slagveld.
De evolutie van deze methode leidde uiteindelijk tot de creatie van hypochloorzuuroplossingen door middel van elektrolyse. Elektrolyse van een zoutoplossing (water en natriumchloride) creëert een vloeistof die HOCl bevat, die we anoliet noemen. Elektrolyse resulteert in een stabieler en pH-neutraal mengsel dan de oorspronkelijke Dakin-oplossing, maar het is zeker niet volledig stabiel.
Bij elektrolyse van een zoutoplossing ontstaat HOCl, maar er blijft ook een hoge zoutconcentratie in de oplossing achter. Omdat de binding in het HOCl-molecuul instabiel is, zal het natrium, als sterker molecuul, uiteindelijk het waterstofatoom uit de keten verdringen. Zonder het waterstofmolecuul blijft NaOCl, oftewel natriumhypochloriet, over.
Natriumhypochloriet (NaOCl) is een chemische verbinding die veelvuldig wordt gebruikt als huishoudelijk bleekmiddel (doorgaans in een concentratie van 3-6%). Het is een lichtgele vloeistof met een chloorachtige geur en wordt ook gebruikt als desinfectiemiddel, ontsmettingsmiddel en in industriële reinigingsproducten. Het heeft geen ontstekingsremmende eigenschappen en is voornamelijk een desinfectiemiddel.
Ja, anolietoplossingen bevatten inderdaad hypochloorzuur (HOCl) tijdens de productie, in wisselende concentraties. Naarmate het HOCl in de loop der tijd afbreekt, zullen er ook andere ongewenste (en soms giftige) bijproducten en componenten (zoals NaOCl) in de oplossing terechtkomen. Deze variabele HOCl-niveaus zullen uiteraard leiden tot wisselende resultaten.
Hadden we al gezegd dat HOCl een instabiel molecuul is? Het is bovendien nogal een diva. Het houdt niet van lucht of licht en is ook erg kieskeurig wat betreft de pH-waarde van de oplossing. Het kan evenmin goed samengaan met andere stoffen, dus het kan niet worden gemengd met etherische oliën, geurstoffen of eigenlijk met bijna alles behalve water.
Ten slotte is de verpakking net zo belangrijk. HOCl verdraagt geen plastic. Plastic is niet inert en chemicaliën uit het plastic kunnen in de oplossing terechtkomen, wat de HOCl verder verstoort en denatureert. Hypochloorzuur breekt het plastic na verloop van tijd ook af, waardoor er uiteindelijk ook microplastics in de oplossing terecht kunnen komen.
Onze tip? Bekijk het etiket en de verpakking van het product dat je wilt kopen en vraag jezelf af:
- Staan er ingrediënten vermeld zoals zoutoplossing, natriumchloride, natriumhypochloriet of geëlektrolyseerd water?
- Zijn er etherische oliën of geurstoffen toegevoegd?
- Is het product iets anders dan een vloeistof op waterbasis, zoals bijvoorbeeld een gel?
- Is de verpakking van plastic, glas of aluminium?
- Wat is de productiedatum? Wat is de aangegeven houdbaarheid? Is die slechts 6 maanden?
Wees gerust, bij Thoclor Labs gebruiken we een gepatenteerde productiemethode zonder natriumchloride (zout). Onze farmaceutische hypochloorzuuroplossing is onafhankelijk getest en blijkt meer dan twee jaar stabiel te zijn. We verpakken onze producten in glas, dat niet reageert met het actieve ingrediënt. Onze hypochloorzuurproducten bevatten uitsluitend zuiver water en HOCl. Ze zijn daarom niet alleen krachtige antiseptica, maar de oplossingen werken ook ontstekingsremmend en jeukstillend, waardoor de genezing tot wel 70% wordt versneld en roodheid en pijn worden verminderd.
Als we zeggen dat onze producten de Rolls-Royce onder de hypochloorzuuroplossingen zijn, menen we dat ook. We zijn de enige fabrikant die gecertificeerd is om nascholingspunten (CPD-punten) toe te kennen aan Zuid-Afrikaanse medische professionals. We bieden onze wederverkopers ook gratis training aan via een mobiele app. Maar geloof ons niet zomaar op ons woord, probeer onze producten zelf en ervaar het verschil.
Verder lezen
- https://doi.org/10.1016/j.burns.2018.12.001
- https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC6907325/
