Ons het al voorheen gepraat oor intrinsieke en ekstrinsieke veroudering, en dat 'n beduidende persentasie van die veroudering wat jy op jou vel sien, deur omgewingsfaktore veroorsaak word. Vandag wil ons 'n bietjie dieper delf in die verouderingsproses en kyk na die rol wat inflammasie speel.
Wanneer ons die woord “inflammasie” noem, het jy waarskynlik ’n herinnering aan die laaste keer wat jy jou enkel verstuit het en jou voet geswel het. Of miskien dink jy aan daardie vakansie toe jy deur ’n by op jou vinger gesteek is en jou hand die volgende dag soos deel van die Michelin-man gelyk het. Reg? Wel, dit is deel van die storie – inflammasie is jou liggaam se reaksie op trauma en ’n newe-effek van die genesingsproses.
Op 'n basiese vlak vind inflammasie plaas wanneer jy beseer word, en dit stuur 'n boodskap aan jou liggaam om die area te begin herstel. Ons leer egter dat inflammasie nie 'n positiewe deel van die genesingsproses is nie, dit kan 'n negatiewe gevolg hê en genesing belemmer. Meer belangrik, in terme van estetika, word inflammasie ook geassosieer met veroudering op die vel (onder andere). Veroudering is 'n progressiewe degeneratiewe proses wat beïnvloed word deur omgewings- en leefstylgewoontes. Sommige van ons gewoontes verhoog inflammasie en ouderdomsverwante disfunksies in die liggaam, en sommige faktore moduleer (of beheer) dit.
Maar eerstens, wat veroorsaak veroudering?
Veroudering self is nie 'n siekte nie. Veroudering is die gevolg van 'n ophoping (oor tyd) van veranderinge op molekulêre en sellulêre vlak in die liggaam, wat uiteindelik lei tot veranderinge in die weefsels en organe. Dit lei tot siekte en 'n verhoogde risiko van morbiditeit en mortaliteit. Daar word nou erken dat immuun- en inflammatoriese reaksies tot 'n verskeidenheid negatiewe gevolge kan lei. Namate ons langer begin leef, word hierdie patrone herken. In 'n komplekse proses verloor organe hul funksie en/of strukturele integriteit as gevolg van ouderdomsverwante siektes - soos velveranderinge en velkanker. Funksionele en strukturele veranderinge kan egter self tot ouderdomsverwante siektes lei, wat dit 'n bietjie van 'n hoender-en-eier-scenario maak. Terwyl die oorsaak van die verouderingsproses nie ten volle verstaan word nie, speel inflammasie duidelik 'n belangrike rol, wat inflammasie en veroudering onlosmaaklik verbind.
Inflammasie en die verband daarvan met veroudering
Soos ons in die inleiding genoem het, lei die inflammatoriese reaksie tot akute inflammasie na 'n trauma of besering. Hierdie proses word gekenmerk deur hitte, swelling, rooiheid en pyn. Wat veroudering betref, is die inflammasiereaksie egter 'n chroniese, lae-vlak, subkliniese proses wat aansienlik in graad verskil.
Baie publikasies het berig oor die noue verband tussen inflammasie en veroudering. Vlakke van inflammatoriese mediators neem tipies toe met ouderdom, selfs in die afwesigheid van akute infeksie of gepaardgaande fisiologiese stres. Hierdie chroniese inflammasie is die basis van baie ouderdomsverwante toestande. 'n Sleutelvraag bly egter. Is inflammasie 'n oorsaak van die verouderingsproses of bloot 'n newe-effek van veroudering?
Die meganismes van inflammasie in veroudering
Die redoksstreshipotese van veroudering is gebaseer op veranderinge in sellulêre reduksie-oksidasie balans, vergesel deur ouderdomsverwante veranderinge in die immuunstelsel. Ander prosesse, soos endokriene veranderinge en dalende vlakke van geslagshormone, word ook beskou as 'n bydrae tot verhoogde inflammasie in ouer ouderdom. Daarbenewens het verskeie siektes, veral ouderdomsverwante siektes soos aterosklerose en demensie, sterk inflammatoriese komponente.
Redoksstres
Endogene reaktiewe suurstofspesies (ROS) word erken as 'n sleutelrol in inflammasie – aangesien toenames in ROS lei tot ooroksidasie en onomkeerbare veranderinge in proteïenstruktuur en -funksie. Die biologiese proses om hierdie opgehoopte beskadigde proteïene te verwyder, veroorsaak inflammasie, wat lei tot 'n chroniese inflammatoriese toestand.
Mitochondriale skade
Mitochondria, die primêre plekke vir die sel se energie (ATP) produksie, is noodsaaklik vir normale selfunksie en instandhouding van die redoksproses in selle, sowel as vir die regulering van geprogrammeerde seldood. Mitochondria is die hoofbron vir reaktiewe suurstofspesies en speel dus 'n belangrike rol in redoksstres. Die mitochondriale vrye radikale teorie van veroudering is gebaseer op oksidatiewe skade aan mitochondriale DNS (mtDNS) as gevolg van 'n oorproduksie van reaktiewe suurstofspesies. Hierdie skade lei tot veroudering. Met ouderdom lei wanbestuur van die normale seldoodproses as gevolg van mitochondriale disfunksie tot verhoogde inflammasie en weefselbesering.
Verslegting van die immuunstelsel
Daar word ook gedink dat oksidatiewe stres 'n sleutelrol speel in die geleidelike agteruitgang van die immuunstelsel met ouderdom. Dit lei tot 'n oorstimulasie van beide die aangebore en aangepaste immuunstelsels. Die netto resultaat van hierdie prosesse is verhoogde vatbaarheid vir siektes plus verhoogde morbiditeit en mortaliteit as gevolg van infeksies en ander ouderdomsverwante siektes.
Daarbenewens toon verouderde selle wat 'n afname in lewensvatbaarheid toon, beduidende toenames in die produksie en afskeiding van baie pro-inflammatoriese sitokiene. Chroniese inflammasie is dus nie net die gevolg van, maar dryf ook laegraadse inflammasie aan.
Agteruitgang in die endokriene stelsel
Benewens immuunveranderinge, word die endokriene stelsel ook beïnvloed deur 'n ouderdomsverwante vermindering in funksie, wat veral die produksie van geslagsteroïde beïnvloed. Vlakke van groeihormoon en dehidroepiandrosteroon (DHEA) neem ook af met ouderdom. Kortisolproduksie neem egter toe.
Chroniese verhoogde kortisolproduksie dra by tot 'n afbreek van die immuunstelsel. 'n Vermindering van DHEA- en groeihormoonvlakke, gekombineer met toenemende vlakke van kortisol soos ons ouer word, lei tot verhoogde inflammasie.
Geslagshormone beheer ook die produksie van inflammatoriese sitokiene. Studies dui daarop dat interleukien-6-afskeiding deur beide estrogeen en androgeen geïnhibeer word. Baie studies toon 'n toename in interleukien-6 en ander pro-inflammatoriese sitokiene by vroue na menopouse. Soortgelyke omgekeerde verhoudings is gerapporteer vir testosteroonvlakke en inflammatoriese merkers by ouer mans. Namate vlakke van hierdie steroïedhormone met ouderdom afneem, neem vlakke van inflammatoriese sitokiene toe, wat bydra tot chroniese inflammasie.
Telomeerverswakking en sellulêre afbreek
Telomeriese DNS gaan verlore tydens elke replikasiesiklus. Met herhalende siklusse oor die leeftyd van 'n sel, bereik hierdie DNS uiteindelik 'n krities kort lengte, wat nie meer verdere seldeling ondersteun nie. As verkorte telomeriese DNS nie herstel word nie, word selle met krities kort telomeerlengtes nie-lewensvatbaar en sterf hulle.
C-reaktiewe proteïen (CRP)
Baie siektes wat algemeen by ouer volwassenes voorkom, het duidelike inflammatoriese komponente. Soos met sellulêre veroudering, is dit waarskynlik dat inflammasie beide die ontwikkeling en progressie van siekte weerspieël, sowel as die bevordering van siekte. Baie studies oor die verband tussen siekte en inflammasie het gefokus op C-reaktiewe proteïen (CRP) - wat klinies gebruik word as 'n biomerker, of sirkulerende plasmamerker, van inflammasie. CRP is 'n akute fase proteïen wat in die lewer geproduseer word; die vlakke daarvan word verhoog deur pro-inflammatoriese sitokiene soos interleukien-6.
CRP is 'n merker van die algemene sistemiese reaksie op inflammasie. Vir akute siektes soos sepsis kan CRP-vlakke 10 000 mg/L bereik; in terme van chroniese inflammasie is vlakke van belang egter in die 1-10 mg/L-reeks. CRP-vlakke in hierdie reeks, wat lae-vlak chroniese inflammasie weerspieël, korreleer direk met die teenwoordigheid en omvang van metaboliese sindroom, diabetes, subkliniese en kliniese kardiovaskulêre siekte, demensie, makulêre degenerasie, chroniese obstruktiewe longsiekte, niersiekte, osteoporose en kanker.
Benewens inflammatoriese sitokiene en CRP, dra ander faktore soos vetsug en rook by tot beide siekte en inflammasie. Inflammasie en vetsug is hoogs onderling verwant; vetsug word geassosieer met diabetes en kardiovaskulêre siektes, sowel as met 'n groeiende aantal ander siektes wat inflammatoriese komponente het, soos demensie en kanker. Vetselle, veral dié in viscerale vetweefsel, is metabolies aktief en sintetiseer en stel verskeie pro-inflammatoriese molekules vry. Inflammasie kan ook vetsug veroorsaak.
Inflammasie en die vel
Die vel en sy immuunstelsel toon 'n afname in fisiologiese funksie soos dit verouder. Eksterne beledigings soos blootstelling aan ultravioletlig en chemiese blootstelling deur die gebruik van skoonheidsmiddels veroorsaak inflammasie, wat velveroudering verder kan bevorder, wat tot kanker en tekens van fotoveroudering kan lei.
Chroniese, laegraadse inflammasie word erken as 'n belangrike bydraer tot die verouderingsproses van die vel. Hierdie verskynsel word "inflammasie" genoem. Inflammasie speel 'n rol in die aanvang en vordering van velveroudering. UV-straling veroorsaak oksidatiewe stres in epidermale selle, wat lei tot beskadigde selle met geoksideerde lipiede. Oksidasie-spesifieke selle en geoksideerde lipiede veroorsaak inflammasie, wat lei tot infiltrasie en aktivering van makrofage om die beskadigde selle en geoksideerde lipiede te verwyder. Geaktiveerde makrofage breek die ekstrasellulêre matriks af. Herhaalde UV-straling ooraktiveer die immuunstelsel, wat skade aan die dermis-epidermis-aansluiting veroorsaak. Oorbelaste makrofage stel pro-inflammatoriese sitokiene en ROS vry, waarvan eersgenoemde chroniese inflammasie en langtermyn skade aan die dermis veroorsaak, terwyl laasgenoemde oksidatiewe stres-geïnduseerde skade aan die dermale ekstrasellulêre matriks veroorsaak.
Die verouderingsproses wat hierbo verduidelik word, laat die vel grof voel (as gevolg van 'n verdikte laag stratum corneum), sensitief vir die omgewing (as gevolg van die verdunning van die lewende epidermale sellaag) en met 'n ongelyke toon, dikwels beskryf as vaalheid. Die afbreek van kollageen en elastien veroorsaak verslapping, terwyl lyne en plooie begin verskyn in areas van verhoogde velaktiwiteit, byvoorbeeld rondom die mond en oë. Funksionele gestremdheid manifesteer as droogheid en ongelyke pigmentasie. Lewervlekke verskyn as gevolg van 'n wanfunksie in die pigmentvormende selle (die melanosiete). Vel met inflammasie is ook meer geneig om aknee, seboreïese veltoestande en rosacea te ontwikkel.
Wat kan jy doen om hierdie proses te vertraag?
Om te verstaan hoe om ouderdomsverwante afname in funksie te vertraag of te voorkom, is dit belangrik om te onderskei tussen suksesvolle of gesonde veroudering en patologiese veroudering. Sommige individue oorleef tot ouer ouderdom met relatief ongeskonde gesondheid, fisiese en kognitiewe funksie. Daar is egter beduidende verskille in die tempo van fisiese en kognitiewe afname tussen ander individue. Gene en geen-omgewing-interaksies speel waarskynlik 'n sleutelrol in suksesvolle veroudering. Selfs in die afwesigheid van infeksie of trauma is inflammatoriese stimuli egter onvermydelik, hoewel sekere omgewings- en leefstylfaktore vermybaar kan wees. Terapeutiese intervensies kan ook help om die gevolge van inflammasie en ouderdomsverwante siektes te verminder.
Omgewingsfaktore
Sigaretrook is 'n bekende oorsaak van siekte en dood. Blootstelling aan rook stimuleer direk immuun- en inflammatoriese reaksies.
Soos met sigaretrook, is partikelvormige lugbesoedeling 'n belangrike omgewingsfaktor wat bydra tot inflammasie, siekte en mortaliteit. Hoër vlakke van lugbesoedeling word geassosieer met 'n verhoogde voorkoms van kardiovaskulêre en ander siektes. Inflammasie veroorsaak waarskynlik hierdie verhoogde risiko. Selfs korttermyn blootstelling aan partikelvormige lugbesoedeling word geassosieer met verhoogde vlakke van inflammatoriese proteïene.
Lewenstylfaktore
Deelname aan gereelde fisieke aktiwiteit en die handhawing van 'n gesonde dieet verhoog jou kanse op suksesvolle veroudering en verminder jou risiko vir baie geassosieerde siektes. Fisieke aktiwiteit word ook geassosieer met 'n verhoogde lewensduur, 'n laer risiko van funksionele en kognitiewe inkorting, en laer vlakke van inflammatoriese merkers by ouer volwassenes. Daar is ook berig dat oefening 'n gunstige impak op immuunfunksie het.
Antioksidant-dieetaanvullings het geen voordeel getoon in die modulasie van inflammasie en siektes nie. Dieet is sterk gekoppel aan vlakke van inflammasie en siekterisiko. 'n Westerse dieet – gekategoriseer deur 'n lae inname van vrugte, groente en vesel plus 'n hoë inname van verwerkte graan en versadigde vet, veral rooivleis – gekombineer met 'n sittende leefstyl, word geassosieer met verhoogde CRP en 'n hoër risiko van chroniese siektes in vergelyking met 'n gesonde of Mediterreense dieet. Omgekeerd word die Mediterreense dieet – met sy hoë inname van vrugte, groente, volgraan, vis en olyfolie plus 'n lae inname van rooivleis – geassosieer met laer vlakke van inflammasie en 'n verlaagde risiko van kardiovaskulêre siektes, demensie en sommige kankers (in vergelyking met die Westerse tipe dieet). Swak dieet kan ook telomeer-attrisie en epigenetiese veranderinge in DNS versnel.
Kaloriebeperking – waar kalorie-inname verminder word, maar die vlakke van noodsaaklike voedingstowwe gehandhaaf word – was suksesvol om die gemiddelde en maksimum lewensduur in verskeie spesies te verleng. By knaagdiere het die beperking van die totale kalorie-verbruik gelei tot 'n toename in lewensduur van soveel as 50% in vergelyking met diere wat vrylik gevoed word. Bewyse vir 'n soortgelyke effek in mense kan gevind word in die bevolking van Okinawa, Japan, wat na bewering minder kalorieë eet as die vasteland-Japannese bevolking en 'n groter proporsie honderdjariges het.
Stres kan ook 'n belangrike rol speel in die veroorsaking van inflammasie. Stres word veroorsaak deur 'n verskeidenheid faktore, insluitend versorging en sosio-ekonomiese status. Laer sosio-ekonomiese status - gebaseer op opvoeding, inkomste en welvaart - en pessimisme word geassosieer met hoër vlakke van inflammasie. Daarbenewens kan psigososiale stres ook telomeerafbreek versnel; telomeerlengte is verminder in diegene met laer sosio-ekonomiese status.
Hormoonvervangingsterapie
Terwyl sommige hormoonvervangingsproewe beperkte voordele getoon het, is die negatiewe newe-effekte van HVT, insluitend 'n verhoogde risiko van kanker, aangemeld. Daar is tans geen aanbevelings vir vervangingsterapie nie.
Anti-inflammatoriese mediators
Benewens die voorkoming van kardiovaskulêre siektes deur die verlaging van plasma LDL-cholesterol, word statiene ook as anti-inflammatoriese middels bestudeer. In die "Regverdiging vir die gebruik van statiene in primêre voorkoming: 'n intervensieproef wat rosuvastatin (Crestor) evalueer" is die potensiaal vir die voorkoming van kardiovaskulêre siektes by oënskynlik gesonde volwassenes ondersoek, nie daarop gemik om LDL-cholesterolvlakke te verlaag nie, maar om CRP te verlaag. Proefdata dui daarop dat in hierdie groep volwassenes met LDL-cholesterolvlakke onder die drempel vir lipiedverlagende terapie (≤130 mg/dL), maar met verhoogde CRP (≥2 mg/L intermediêr tot hoë risiko), rosuvastatinbehandeling voordelig kan wees in terme van beide die voorkoming van kardiovaskulêre siektes en 'n vermindering in nie-kardiovaskulêre mortaliteit as gevolg van anti-inflammatoriese effekte.
Ander terapieë wat daarop gemik is om inflammasie te verminder, sluit in direkte inflammatoriese sitokien-antagoniste en die uitputting van pro-inflammatoriese limfosiete.
Die rol van hipochloorsuur in die vermindering van inflammasie van die vel met Thoclor Labs GF1 en GF2.
Uit onlangse publikasies in mediese tydskrifte is dit nou bekend dat hipochloriese oplossing (HOCl) inflammasie in die vel, sowel as in wonde, onderdruk en omkeer. Dit is as gevolg van die blokkeringseffek wat HOCl het op die proteïenboodskappers wat die geen aktiveer wat verantwoordelik is vir inflammasie, veroudering en siekte. HOCl werk ook die effekte van IL-6, IL-2 en IL-1beta, wat in inflammasie verhoog word. Wanneer HOCl tauramien (’n aminosuur) chlorineer, vorm dit dan tauramienchloramien, wat ook ’n sterk anti-inflammatoriese effek het.
Die beheer van beide akute en chroniese inflammasie is noodsaaklik. Inflammasie het geen voordelige effek in of op die vel nie.
Ons beveel ons GF1 Aftercare vir gevalle van akute inflammasie, soos gesien met velmanipulasiebehandelings en -prosedures. GF1 inhibeer en keer rooiheid, pyn en 'n langdurige periode van swelling om. Indien GF1 nie gebruik word nie, is die hersteltyd verleng, met 'n verhoogde risiko van PIH.
By alle ander individue kan 'n saak gemaak word vir die langtermynbeheer van inflammasie. Hierdie laegraadse inflammasie wat amper altyd in die vel teenwoordig is, verouder nie net die vel teen 'n versnelde tempo nie, maar is ook verantwoordelik vir siektes soos rosacea, aknee, pigmentasieversteurings en kanker. Deur inflammasie te beheer, kan ons die versnelde verouderingsproses in die vel beheer wat voortspruit uit redoksreaksies op besoedeling, UV-blootstelling en sirkulerende inflammatoriese mediators as gevolg van sistemiese inflammatoriese prosesse. Hiervoor beveel ons GF2 Skin Rejuvenation wat twee keer per dag, elke dag, gebruik word.
Afgesien van die beheer van inflammasie, sal GF2 ook ware velverjonging (die omkering van die verouderingsproses) veroorsaak, met gereelde langtermyngebruik.
Verwysings
- Nancy Jenny. Inflammasie in veroudering: Oorsaak, gevolg, of albei? Discovery Medicine. Junie 2012.
- Chong-Hou, Sam Hsein-Kun Lu. Die Rol van Hipochloorsuur as Een van die Reaktiewe Suurstofspesies in Periodontale Siektes. J Dent Sci 2009; 4(2): 45 - 54.
- Marcinkiewicz J et al. Differensiële effekte van chlorinering van bakterieë op hul kapasiteit om NO, TNF-% en IL-6 in makrofage te genereer. Immunologie 1994; 83:611−6.
- Fukuyama, T et al. Hipochloorsuur is antiprurities en anti-inflammatories in 'n muismodel van atopiese dermatitis. Clin Exp Allergy. 2018; 48:78 – 88.
- Thomas H. Leung et al. Topiese hipochloriet verbeter NF-kB-gemedieerde velsiektes in muise. J Clin Invest. 2013;123 (12):5361-5370 Stanford Universiteit Skool vir Geneeskunde, Stanford, Kalifornië, VSA.